Deze blog is een verzameling van momenten die zich niet laten plannen.
Sommige verhalen beginnen bij een schilderij, andere bij een ontmoeting, een herinnering of een onverwacht detail dat blijft hangen.
Wat ze gemeen hebben, is dat ze allemaal, direct of indirect, hun weg hebben gevonden naar mijn werk. Soms zichtbaar, soms alleen voelbaar.
Vooraf had ik zo mijn twijfels of ik wel mee moest gaan met mijn vrienden Joop Koning en Hélène IJspelder naar Château d’Hérouville, net boven Parijs. Hoewel ik zelf geen autorijd, zag ik enorm op tegen de lange reis, waarbij we pas diep in de nacht zouden aankomen in een nabijgelegen Ibis Budget Hotel om vervolgens na een paar uur slaap alweer vroeg op pad te gaan naar het beroemde kasteel.
De eerste keer dat ik ooit het penseel pakte om voor het eerst met olieverf een portret te schilderen, moet zo rond mijn 12de zijn geweest. Ik maakte toen een portret van mijn allereerste idool uit de popgeschiedenis: Sting. Ik was namelijk enorm fan van The Police. Mijn broer Marijn en ik draaiden op cassettebandjes de muziek van deze post-punk formatie stuk. Het nummer So Lonely was bij mij favoriet en ook dat nummer moest en zou ik playbacken op schoolfeestjes, hetgeen ook gebeurde.
Een portret laten schilderen– wat komt daar eigenlijk bij kijken?
Een klein eerbetoon, tien jaar later
Verhalen en herinneringen vormen vaak het vertrekpunt voor mijn portretten. Wie meer wil weten over werken in opdracht, vindt hier aanvullende informatie.
