De eerste keer dat ik ooit het penseel pakte om voor het eerst met olieverf een portret te schilderen, moet zo rond mijn 12de zijn geweest. Ik maakte toen een portret van mijn allereerste idool uit de popgeschiedenis: Sting. Ik was namelijk enorm fan van The Police. Mijn broer Marijn en ik draaiden op cassettebandjes de muziek van deze post-punk formatie stuk. Het nummer So Lonely was bij mij favoriet en ook dat nummer moest en zou ik playbacken op schoolfeestjes, hetgeen ook gebeurde.
In mijn pubertijd werd ik gegrepen door de vitaliteit van punk en new wave bands en ook David Bowie. Ik was vaak te vinden in het ter ziele zijnde uitgaansbolwerk De Eland in Delft. Ik zag daar mijn eerste optredens en voelde me thuis tussen de alternatievelingen die daar kwamen. Ik zal nooit meer vergeten dat ik ademloos zat te luisteren naar een uitzending over de top 100 van journalisten. In deze VPRO-uitzending kwam de muziek aan bod van bands als Joy Division, Ramones, maar ook Jimi Hendrix, Lou Reed en The Velvet Underground. Lou Reed heb ik van al mijn geportretteerde muzikanten het vaakst gezien. De eerste keer was in Carré waar tijdens zijn New York Tour een meisje met een bos bloemen enthousiast op hem afloopt en zegt dat we van hem houden waarop Lou onderkoeld “oh really?” antwoord. Er volgden nog vele concerten en ik prijs mezelf gelukkig dat ik live nog betrekkelijk veel heb mogen meemaken van muzikanten die ik nog altijd bewonder, maar waar er al velen het leven hebben gelaten.
Maar nu terug naar Sting.
Vele jaren later, in de zomer van 2018, werd ik gebeld of ik wilde meewerken aan een tv-programma waarin Sting geïnterviewd zou worden. Er zouden drie kunstenaars van de partij zijn die ieder een bepaalde episode uit zijn leven moesten vastleggen. Aan de hand van die schilderijen zou het interview plaatsvinden en de kunstwerken zouden na afloop voor het goede doel geveild worden via Catawiki. Meer van dit soort projecten zijn te vinden op mijn pagina Projecten & Media.
Ik had de opdracht gekregen om in nog geen week een portret van Sting samen met zijn vrouw Trudie Styler te maken. Goed en wel beschouwd een onmogelijke opgave, zeker ook omdat het nog niet zo lang geleden was dat ik nog aan het revalideren was na een levensbedreigende situatie. Laat ik het er nu op houden dat mijn cardioloog “not amused” was dat ik de opdracht had aangenomen. Teveel stress en spanning waren niet ongevaarlijk, maar ik kon deze unieke kans domweg niet laten lopen. Ik stelde wel als voorwaarde dat Sting op de foto met mijn werk zou gaan, dat mijn naam genoemd zou worden en dat mijn website vermeld zou worden. Het is tenslotte al moeilijk genoeg om enige bekendheid te krijgen.
De foto waarnaar ik moest werken werd vooraf door het management bepaald en ik moest het echtpaar vastleggen in hun tuin in Toscane, inclusief een fles wijn uit hun wijngaard. Sting bezit namelijk het landgoed Il Palagio in Toscane waar op geheel unieke en strikt biologische wijze de meest fantastische wijnen worden geproduceerd. Ik kan het beoordelen, want kreeg als extra dank nog een kistje Sting-wijnen. Het interview werd afgenomen in Paleis Soestdijk waar Sting diezelfde avond nog zou optreden. De spil achter dit hele gebeuren was overigens de wijnimporteur van Stings wijnen, Matthieu Klaassen. Met hem heb ik nog altijd contact en we steunen elkaar in deze moeilijke tijden door reclame te maken voor elkaars specialiteiten.
In recordtempo voltooide ik het schilderij en gebruikte voor het eerst de vloeibaar te maken pigmentblokjes van ArtGraf. Het was de kunstenaar en materiaaldeskundige Paole Stokman die mij hier voor het eerst op wees - als een alternatief voor gouache en aquarel, maar met een geheel eigen karakter. Wat mij bovendien direct fascineerde, was haar opmerking dat deze pigmenten een mediterrane oorsprong en uitstraling hebben. In mijn online workshops ga ik hier uitgebreid op in.
Voor dit schilderij koos ik dan ook bewust voor een palet dat aansloot bij die sfeer. Op een warme, okergele ondergrond werkte ik met de ArtGraf Earth Colours set. Het was alsof het materiaal mij niet alleen in staat stelde om het onderwerp vast te leggen, maar ook om iets van de ziel van de plek zelf te vangen.
Achteraf realiseer ik me hoe nauw dit aansluit bij de manier waarop Sting Il Palagio ooit zelf omschreef: “like stepping into a painting.” Het is een bijzondere gedachte dat de plek die ik probeerde te vertalen naar verf, door hem al op precies die manier werd ervaren.
Dit moment markeert voor mij het begin van een nieuwe fase in mijn werk. Een belangrijk deel is terug te zien in mijn Wall of Fame, een serie van inmiddels meer dan 115 muzikantenportretten.
Voor een breder overzicht van mijn werk verwijs ik naar mijn portfolio.
Het verhaal van deze ontdekking, en wat het daarna in gang heeft gezet, zal een wezenlijk onderdeel vormen van mijn nog te verschijnen boek Op de vleugels van mijn tijd.
Ondanks de enorme tijdsdruk en de teleurstelling die volgde toen mijn naam niet werd vernoemd en alleen op de site te zien was, ben ik nog altijd heel erg blij en trots dat ik mee heb mogen werken aan deze uitzending. Het blijft een bijzonder idee om Sting mooie woorden te horen spreken over het schilderij en daarbij te vertellen wat Toscane, zijn vrouw en de wijnen voor hem betekenen. De foto’s van Sting die mijn werk voor het goede doel signeert en ernaast gaat staan, zijn natuurlijk goud waard.
Ik had het gered, was best tevreden en zag ook nog kans een heel klein portretje voor hem te maken dat hij naar het schijnt heeft ontvangen, maar daarna snel het podium op moest. Er zijn helaas geen foto’s van dat moment gemaakt en wie het werk op de veiling heeft aangeschaft zal ik waarschijnlijk nooit te weten komen. Toch is die vraag in de loop der tijd alleen maar interessanter geworden. De manier waarop hij op het schilderij reageerde, gecombineerd met de omstandigheden van de veiling, laat de stille mogelijkheid open dat het werk misschien wel bij hem terecht is gekomen - een gedachte die, waar of niet, het verhaal een onverwachte en mooie lading geeft.
Het blijft misschien wishful thinking, maar ik hoop Sting ooit nog eens te ontmoeten tijdens een jaarlijks terugkerend evenement in de riante tuin van de immense villa. Hij geeft daar akoestische buitenconcerten voor een select gezelschap. Op de diverse YouTube-filmpjes heb ik Matthieu al meerdere keren langs zien komen, dus wie weet komt het er ooit van. Italië is veruit mijn favoriete buitenlandse bestemming en ik heb in hetzelfde gebied jarenlang schilderworkshops gegeven (en hoop dat in de toekomst weer te gaan doen). Het is een land dat zo rijk is aan cultuur dat het voelt als een warm bad en een tweede thuis.
Wat ik toen nog niet kon vermoeden, is dat datzelfde materiaal mij jaren later in contact zou brengen met het Portugese familiebedrijf Viarco, dat deze bijzondere pigmenten nog altijd met zorg en vakmanschap produceert. Ik ben nog nooit in Portugal geweest, maar als er één plek is waar materiaal, traditie en ambacht zo tastbaar samenkomen, dan weet ik inmiddels waar ik in de toekomst moet zijn - misschien zelfs om daar ooit workshops te geven.
Reactie plaatsen
Reacties