De eerste keer dat ik ooit het penseel pakte om voor het eerst met olieverf een portret te schilderen, moet zo rond mijn 12de zijn geweest. Ik maakte toen een portret van mijn allereerste idool uit de popgeschiedenis Sting. Ik was namelijk enorm fan van The Police. Mijn broer Marijn en ik draaiden op cassettebandjes de muziek van deze post-punk formatie stuk. Het nummer So Lonely was bij mij favoriet en ook dat nummer moest en zou ik playbacken op schoolfeestjes, hetgeen ook gebeurde.
In mijn pubertijd werd ik gegrepen door de vitaliteit van punk en new wave bands en ook David Bowie. Ik was vaak te vinden in het ter ziele zijnde uitgaansbolwerk De Eland in Delft. Ik zag daar mijn eerste optredens en voelde me thuis tussen de alternatievelingen die daar kwamen. Ik zal nooit meer vergeten dat ik ademloos zat te luisteren naar een uitzending over de top 100 van journalisten. In deze VPRO-uitzending kwam de muziek aan bod van bands als Joy Division, Ramones, maar ook Jimi Hendrix, Lou Reed en The Velvet Underground. Lou Reed heb ik van al mijn geportretteerde muzikanten het vaakst gezien. De eerste keer was in Carré waar tijdens zijn New York Tour een meisje met een bos bloemen enthousiast op hem afloopt en zegt dat we van hem houden waarop Lou onderkoeld “oh really?” antwoord. Er volgden nog vele concerten en ik prijs mezelf gelukkig dat ik live nog betrekkelijk veel heb mogen meemaken van muzikanten die ik nog altijd bewonder, maar waar er al velen het leven hebben gelaten.
Maar nu terug naar Sting.
Vele jaren later, in de zomer van 2018, werd ik gebeld of ik wilde meewerken aan een tv-programma waarin Sting geïnterviewd zou worden. Er zouden drie kunstenaars van de partij zijn die ieder een bepaalde episode uit zijn leven moesten vastleggen. Aan de hand van die schilderijen zou het interview plaatsvinden en de kunstwerken zouden na afloop voor het goede doel geveild worden via Catawiki.
Ik had de opdracht gekregen om in nog geen week een portret van Sting samen met zijn vrouw Trudie Styler te maken. Goed en wel beschouwd een onmogelijke opgave, zeker ook omdat het nog niet zo lang geleden was dat ik nog aan het revalideren was na een levensbedreigende situatie (waarover later in dit boek meer). Laat ik het er nu op houden dat mijn cardioloog “not amused” was dat ik de opdracht had aangenomen. Teveel stress en spanning waren niet ongevaarlijk, maar ik kon deze unieke kans domweg niet laten lopen. Ik stelde wel als voorwaarde dat Sting op de foto met mijn werk zou gaan, dat mijn naam genoemd zou worden en dat mijn website vermeld zou worden. Het is tenslotte al moeilijk genoeg om enige bekendheid te krijgen.
De foto waarnaar ik moest werken werd vooraf door het management bepaald en ik moest het echtpaar vastleggen in hun tuin in Toscane, inclusief een fles wijn uit hun wijngaard. Sting bezit namelijk het landgoed Il Palagio in Toscane waar op geheel unieke en strikt biologische wijze de meest fantastische wijnen worden geproduceerd. Ik kan het beoordelen, want kreeg als extra dank nog een kistje Sting-wijnen. Het interview werd afgenomen in Paleis Soestdijk waar Sting diezelfde avond nog zou optreden. De spil achter dit hele gebeuren was overigens een goede vriend en tevens wijnimporteur van Stings wijnen, Matthieu Klaassen. Met hem heb ik nog altijd contact en we steunen elkaar in deze moeilijke tijden door reclame te maken voor elkaars specialiteiten.
In recordtempo voltooide ik het schilderij en gebruikte voor het eerst de vloeibaar te maken pigmentblokjes van ArtGraf. Het was de kunstenaar en materiaaldeskundige Paole Stokman die mij hier voor het eerst op wees — als een alternatief voor gouache en aquarel, maar met een geheel eigen karakter. Wat mij bovendien direct fascineerde, was zijn opmerking dat deze pigmenten een bijna mediterrane oorsprong en uitstraling hebben.
Voor deze gelegenheid koos ik dan ook bewust voor een palet dat aansloot bij die sfeer: op een Toscaans gele, okerachtige ondergrond werkte ik met onder andere gebrande sienna, rauwe omber en sepia. Het voelde alsof het materiaal mij hielp om het portret niet alleen naar de werkelijkheid te schilderen, maar ook naar de geest van de plek — Toscane zelf.
Dit moment markeert voor mij het begin van een nieuwe fase in mijn werk. Het verhaal van deze ontdekking, en wat het daarna in gang heeft gezet, zal een wezenlijk onderdeel vormen van mijn nog te verschijnen boek Op de vleugels van mijn tijd.
Ondanks de bizarre tijdsdruk en de teleurstelling die volgde toen mijn naam niet werd vernoemd en alleen op de site te zien was, ben ik nog altijd heel erg blij en trots dat ik mee heb mogen werken aan deze uitzending. Het blijft een raar idee om Sting mooie woorden te zien spreken over het schilderij en daarbij te vertellen wat Toscane, zijn vrouw en de wijnen voor hem betekenen. De foto’s van Sting die mijn werk voor het goede doel (hun Rainforest Foundation en Bees for Development) signeert en ernaast gaat staan, zijn natuurlijk goud waard.
Ik had het gered, was best tevreden en zag ook nog kans een heel klein portretje voor hem te maken dat hij naar het schijnt heeft ontvangen, maar daarna snel het podium op moest. Er zijn helaas geen foto’s van dat moment gemaakt en wie het werk op de veiling heeft aangeschaft zal ik wel nooit te weten komen, al gaat het gerucht dat hij het zelf heeft aangekocht, mede omdat zijn vrouw erop staat. Ik werd door het management van Sting in ieder geval vriendelijk bedankt voor de samenwerking, want mijn bijdrage had op de veiling het hoogste bedrag opgeleverd.
Het blijft misschien wishful thinking, maar ik hoop Sting wellicht een keer te ontmoeten tijdens een jaarlijks terugkerend evenement in de riante tuin van de immense villa. Hij geeft daar jaarlijks akoestische buitenconcerten voor een select groepje wijn- en Stingliefhebbers. Op de diverse YouTube-filmpjes heb ik Matthieu al meerdere keren langs zien komen, dus wie weet komt het er ooit van. Italië is veruit mijn favoriete buitenlandse vakantiebestemming en ik heb in hetzelfde gebied jarenlang schilderworkshops gegeven (en hoop dat in de toekomst weer te gaan doen). Geweldige ervaringen in het land dat is overspoeld met zoveel culturele rijkdom dat het aanvoelt als een warm bad en een tweede thuis.
Wat ik toen nog niet kon vermoeden, is dat datzelfde materiaal mij jaren later in contact zou brengen met het Portugese familiebedrijf Viarco, dat deze bijzondere pigmenten nog altijd met zorg en vakmanschap produceert. Ik ben nog nooit in Portugal geweest, maar als er één plek is waar materiaal, traditie en ambacht zo tastbaar samenkomen, dan weet ik inmiddels waar ik in de toekomst moet zijn — misschien zelfs om daar ooit workshops te geven.
Reactie plaatsen
Reacties