Een klein eerbetoon, tien jaar later
Op 24 maart 2026 is het tien jaar geleden dat Johan Cruijff overleed. Voor miljoenen mensen was hij de grootste voetballer die Nederland heeft voortgebracht. Voor mij is zijn naam ook verbonden aan een persoonlijke herinnering die uiteindelijk mede richting gaf aan mijn keuze voor het kunstenaarschap.
Voor een klein eerbetoon ontwierp ik onlangs een horloge met een portret van Cruijff. Het idee voor dit ontwerp komt voort uit een verhaal dat Cruijff zelf ooit vertelde aan journalist Sander de Kramer in het televisieprogramma De Wandeling . Toen hij als jongen zijn vader verloor – hij was toen twaalf jaar oud – vroeg hij hem om een teken. Kort daarna gebeurde er iets dat hem altijd is bijgebleven: zijn horloge viel tot tweemaal toe stil. Voor Cruijff was dat een moment dat hij later vaker vertelde als een bijzondere herinnering aan zijn vader. Zeker nu mijn vader zelf ook overleden is, komt dit verhaal nog even extra binnen.
Het verhaal raakte mij altijd al, maar kreeg voor mij nog een extra betekenis toen ik het opnieuw hoorde. Ook ik was namelijk twaalf jaar oud toen Cruijff mij ooit persoonlijk opbelde. Als jongen had ik een portret van hem getekend en opgestuurd. Mijn vader – grafisch vormgever van beroep – zorgde ervoor dat er op zijn drukkerij een mooie kopie van werd gemaakt voordat de tekening naar Cruijff werd verzonden. Maanden later kwam er een telefoontje dat ik nooit meer zal vergeten.
Cruijff vertelde mij dat hij veel fanpost kreeg, maar nog nooit een tekening had ontvangen die zo goed op hem leek – en al helemaal niet van iemand van mijn leeftijd. Die woorden zijn mij altijd bijgebleven. Het bijzondere toeval wil dat ik precies de leeftijd had waarop Cruijff zelf zijn vader verloor. Die onverwachte verbinding heeft mij altijd geraakt en misschien is het daarom dat het verhaal van het stilstaande klokje mij nooit helemaal heeft losgelaten.
Het horloge dat ik nu heb ontworpen is een klein eerbetoon aan dat moment. Een object dat letterlijk de tijd meet, maar ook symbool kan staan voor herinnering. Toen ik het ontwerp liet zien aan Jordi Cruijff kreeg ik een korte, maar veelzeggende reactie: “Mooi!” Die ene reactie betekende voor mij veel. Niet alleen omdat het van Jordi kwam, maar ook omdat mijn werk daarmee opnieuw even dicht bij de familie kwam te staan.
Dit verhaal vormt ook een klein voorproefje van een groter project waar ik momenteel aan werk. In mijn komende boek Op de vleugels van mijn tijd blik ik terug op ontmoetingen, herinneringen en mensen die mijn leven als kunstenaar hebben gevormd. Het verhaal over Johan Cruijff begint daar overigens al veel eerder — bij dat onverwachte telefoontje toen ik twaalf jaar oud was. Maar dat is een verhaal voor een volgende keer.
Onderstaand videofragment laat Cruijff zelf het verhaal vertellen over het stilstaande klokje dat hem aan zijn vader deed denken.
Reactie plaatsen
Reacties